Agentic checkout: przewodnik krok po kroku (Nowe SEO + GEO/AEO + ACO)

Agentic checkout to proces, w którym agent AI (np. w ChatGPT, AI Mode w Google Search, Gemini) potrafi nie tylko doradzić produkt, ale też zainicjować i doprowadzić do finalizacji zakupu w sposób programowalny (API/protokół), z zachowaniem bezpieczeństwa płatności i zgód użytkownika. To podejście jest fundamentem standardów typu ACP (Agentic Commerce Protocol) oraz UCP (Universal Commerce Protocol).

Poniżej masz „ścieżkę wdrożenia” w stylu ACO (Agentic Commerce Optimization), z elementami AEO/GEO tak, żeby Twoja oferta była jednocześnie: zrozumiała, wybieralna i wykonalna dla agentów.

1) Zdefiniuj model agentic checkout w Twojej firmie

Krok 1.1 — wybierz cel (co agent ma móc zrobić)

Najczęstsze MVP:

„Buy now” (B2C): agent tworzy sesję checkoutu, użytkownik domyka płatność, a Ty tworzysz zamówienie.
„Quote / RFQ” (B2B): agent zbiera parametry i składa zapytanie ofertowe (często szybciej wdrażalne niż pełny checkout).

Standardy UCP/ACP są projektowane właśnie pod programowalny checkout (inicjowanie/aktualizowanie/finalizacja).

Krok 1.2 — ustal granice odpowiedzialności (Merchant of Record)

W modelach agentowych zwykle Ty zostajesz sprzedawcą (merchant of record), a agent/平台 jest „powierzchnią” zakupową. To jest jawnie podkreślane w dokumentach o agentic commerce (ACP) oraz w implementacji UCP dla Google.

2) Wybierz protokół i „surface”, od którego zaczynasz

Opcja A — ACP (Stripe + OpenAI): „agent-ready checkout” dla aplikacji typu ChatGPT

ACP możesz wdrożyć jako REST lub MCP server, żeby aplikacje/agnenci mogli inicjować i kończyć checkout w jednolity sposób.

Opcja B — UCP (Google): zakupy w AI Mode / Gemini

UCP w Google to referencyjna implementacja, w której integrujesz checkout logic bezpośrednio z powierzchniami Google AI.

Praktyczna rada ACO: zacznij od jednej powierzchni (np. UCP/Google albo ACP/ChatGPT), zrób „działający checkout”, dopiero potem rozszerzaj.

3) Przygotuj „Agent-Ready Commerce Data” (to jest AEO/GEO pod checkout)

Agentic checkout działa tylko wtedy, gdy agent ma jednoznaczne dane, a nie marketing.

Krok 3.1 — ustandaryzuj katalog (produkty jako encje)

Minimalnie dla każdego SKU:

stały ID (spójny w feedzie i w API checkout),
tytuł, warianty, dostępność, cena,
ograniczenia (np. region dostawy, minimalna ilość),
lead time / terminy.

UCP i ACP zakładają, że agent operuje na structured state (zorganizowanym stanie koszyka/sesji).

Krok 3.2 — zdefiniuj reguły cenowe i „total cost”

Dla agentów krytyczne są:

podatki (szacowane → przeliczane po adresie),
koszty dostawy,
rabaty/kody,
finalny total.

W UCP (native checkout) aktualizacja sesji po adresie ma przeliczać podatki i shipping.

Krok 3.3 — dołóż „short answers” i sekcje decyzyjne (AEO)

Na stronach ofertowych i w feedzie treści:

widełki cen / czynniki ceny,
warunki zwrotu/gwarancji,
SLA supportu,
FAQ „czy pasuje do X”.

To zmniejsza ryzyko, że agent „dopowie” coś po swojemu.

4) Wystaw „capabilities” i discovery (żeby agent wiedział, co potrafisz)

Krok 4.1 — opublikuj manifest/capabilities

W UCP standardem jest manifest w /.well-known/ucp, który pozwala agentom dynamicznie odkryć usługi, endpointy i opcje płatności.

W ACP analogicznie wdrażasz specyfikację endpointów checkoutu dostępnych dla agentów.

Krok 4.2 — wersjonuj i deklaruj rozszerzenia

Nowa era handlu opiera się o capabilities + extensions (np. rabaty, fulfillment, loyalty), a nie „monolityczne API”. Shopify opisuje tę architekturę w kontekście UCP: capabilities są niezależnie wersjonowane, a extensions dołączane kompozycyjnie.

5) Zaimplementuj checkout API: Create → Update → Complete

To jest „silnik agentic checkout”.

Krok 5.1 — Create (utworzenie sesji)

Agent wysyła line items + walutę, a Ty zwracasz:

id sesji,
line items z cenami,
totals,
dostępne payment handlers,
linki do ToS/Privacy.

Dokładnie taki flow jest opisany w UCP (Google native checkout) i w specyfikacji ACP/Stripe.

POST /checkout-sessions
{
  "line_items":[{"item":{"id":"sku_123","title":"..."}, "quantity":1}],
  "currency":"USD"
}

Krok 5.2 — Update (zmiana adresu, dostawy, instrumentu)

Najważniejsza zasada ACO:

po zmianie adresu musisz przeliczyć podatki i opcje dostawy i zwrócić pełny obiekt sesji.

To jest wprost wymagane w UCP native checkout.

Krok 5.3 — Complete (finalizacja)

W momencie „Place order” platforma przekazuje token płatności / credential, a Ty:

przetwarzasz płatność przez PSP,
tworzysz zamówienie,
zwracasz status completed i order_id (oraz permalink).

To jest rdzeń zarówno native checkout w UCP, jak i idei agent-ready checkout w ACP.

6) Płatności i zgody: zaprojektuj „deterministyczny moment wrażliwy”

Agentic checkout wymaga rozdzielenia:

agent pomaga w wyborze i budowie sesji,
użytkownik potwierdza (zgoda, płatność, dane dostawy) w bezpiecznym UI.

W implementacji UCP (Google) podkreślany jest model, w którym agent nie uczestniczy w części z wrażliwymi danymi, by zachować determinism i bezpieczeństwo.

W ACP nacisk jest na bezpieczne przekazanie danych płatności i wspólny język koordynacji checkoutu.

ACO checklist (payments):