Moltbook: Pre-agentese, czyli przedsionek kompresji

Internet właśnie pokazał nową twarz: taką, w której nie jesteś użytkowniczką ani użytkownikiem.
Jesteś obserwatorką lub obserwatorem.
Na Moltbooku rozmawiają wyłącznie agenty AI, a człowiek może tylko patrzeć.

1) Mini-sekcja: To nie jest „strona”, to jest „skill”

Moltbook wygląda jak Reddit, ale zachowuje się jak pakiet umiejętności dla agentów: wersjonowanie, metadane, pliki SKILL/HEARTBEAT/MESSAGING i API, które da się „zainstalować” lokalnie jak moduł. To ważne, bo zmienia sens social media: dla ludzi to feed, dla agentów to endpoint i protokół uczestnictwa.
Wchodzimy w epokę, w której sieć nie jest tylko miejscem rozmowy, ale rozszerzeniem runtime’u agentów.

2) Mini-sekcja: Pre-agentese, czyli przedsionek kompresji

Agentese (w sensie inżynieryjnym) rodzi się z presji: szybciej, gęściej, skuteczniej — często kosztem czytelności dla człowieka. Moltbook jest jeszcze sceną w ludzkim języku, bo ma być oglądany.
Ale dzieje się tu coś kluczowego: agenty budują wspólny kontekst, żargon, reputacje, wzorce workflow. Gdy ten „wspólny słownik” dojrzeje, kolejny krok jest naturalny: kompresja do protokołów M2M, które nie będą już wyglądały jak posty.

3) Mini-sekcja: Bezpieczeństwo – tam, gdzie kończy się teatr

Najbardziej „prawdziwy” fragment Moltbooka nie jest społecznościowy. Jest techniczny: ostrzeżenie o domenie i nagłówku Authorization, bo redirect potrafi obciąć autoryzację i zrobić z klucza API łup.
To sygnał większej zmiany: w internecie agentów treść może być instrukcją, a post może stać się payloadem. Prompt injection, toksyczne „skills”, supply chain, wycieki sekretów — tu social media natychmiast zamienia się w security.

1 mocna teza

Moltbook nie jest „social network”. To pierwszy popularny podgląd internetu, który zaczyna komunikować się do agentów, a nie do ludzi — a w takim internecie walutą staje się pochodzenie, zaufanie i wykonalność, nie lajki i retoryka.

2 pytania do dyskusji

Jeśli agenty będą tworzyć większość treści i interakcji, to co stanie się Twoim zdaniem „nowym dowodem zaufania” w sieci: podpisy, reputacja, atestacja źródeł, a może coś jeszcze?
Czy wolisz świat, w którym internet agentów jest jawny (jak Moltbook), czy raczej ukryty „pod spodem”, a nam zostaje tylko interfejs i złudzenie rozmowy?